Το παρόν δημοσιεύτηκε στις 17/11/11 στην εφημερίδα Νέα Κρήτη
Άκουσα, δίχως να μπορώ να καταπνίξω μια ανατριχίλα, την κάντσλεριν Μέρκελ να μιλά περί πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης. Όχι, δεν τη φαντάστηκα με μουστακάκι α λα Αδόλφο, αλλά... οι εικόνες που έρχονταν στο μυαλό μου δεν απείχαν πολύ απ' αυτό. Μόνο που... στα κράνη των Γερμανών φαντάρων που προήλαυναν με το βήμα της χήνας στην Αθήνα του σήμερα δε βρίσκεται ο γερμανικός αετός ή η ναζιστική σβάστικα, αλλά το λογότυπο της Siemens από τη μια και το σήμα της Deutsche Telekom από την άλλη.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ ουσιώδες: Η πραγματική πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης θα μπορούσε να είναι ένα "καλό" έως και "πολύ καλό" πράγμα. Ακόμη και "εξαιρετικό". Αλλά... εδώ υπεισέρχονται διάφορα "αλλά" που χαλάνε τη σούπα. Ας δούμε μερικά:
- ΑΛΛΑ αυτή η ενοποίηση θα έπρεπε να γίνει με όρους ισονομίας και ισοπολιτείας και όχι με "κυρίαρχους" και "κυριαρχούμενους". Διότι άμα είναι να κάνουμε ενοποίηση για να δώσουμε την ικανοποίηση στους Γερμαναράδες ότι κατάφεραν με τα λεφτά αυτό που ο Χίτλερ απέτυχε να κάνει με τα όπλα, ζήτω που καήκαμε... Όχι, φίλοι του CDU/CSU, πολιτική ενοποίηση δε σημαίνει "αποκτούμε τζάμπα 200 εκατομμύρια μισθωτούς σκλάβους για να παράγουν φθηνά τα προϊόντα μας και να γίνονται πλουσιότεροι οι Γερμανοί κεφαλαιοκράτες".
- ΑΛΛΑ στο ίδιο αυτό πλαίσιο υποτίθεται ότι οι πλούσιες περιοχές μιας χώρας βοηθούν τις φτωχές. Στην Ευρώπη οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι, για να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Έλεος, δηλαδή!
- ΑΛΛΑ αυτή η ενοποίηση θα πρέπει να γίνει με όρους ενιαίου κράτους, όχι με όρους χαλαρής ομοσπονδίας, όπου το κάθε μέρος όχι μόνο δεν αφήνεται να... πάει κατά διαόλου, αλλά υπάρχει ενεργή στήριξη και προσπάθεια εξισορρόπησης των διαφόρων μερών ώστε να υπάρχει μια συνολική παρόμοια εικόνα σε επίπεδο λ.χ. ποιότητας ζωής, αμοιβών κ.λπ. Δηλαδή, όταν μιλάμε για ευρωπαϊκή ενοποίηση στη μια φράση και με την επόμενη ζητάμε από τους Έλληνες να δουλεύουν για 400 ευρώ το μήνα, ενώ οι Γερμανοί δουλεύουν για 2.500 ευρώ το μήνα, μάλλον κοροϊδεύουμε. Και προσοχή: Το να κάνεις και τους Γερμανούς να δουλεύουν για 400 ευρώ το μήνα μάλλον δε λύνει το πρόβλημα...
- ΑΛΛΑ η ενοποίηση με τους όρους που γίνεται σήμερα έχει έναν και μοναδικό ωφελημένο: Τις τράπεζες και τις μεγάλες εταιρείες της δυτικής Ευρώπης. Κανένα, μα κανέναν άλλο. Οπότε τι να την κάνουμε αυτήν την ενοποίηση; Να εγκαταλείψουμε τις ιδιαιτερότητές μας, τον τρόπο ζωής μας, αυτό που μας κάνει αυτούς που είμαστε σήμερα, για να γίνουμε ακόμη περισσότερο σκλάβοι των τραπεζών, των εργολάβων και των corporations; Γιατί;
- ΑΛΛΑ δε νοείται πολιτική ενοποίηση και την ίδια ώρα να ετοιμάζεις ...μηχανισμούς αποπομπής των "απείθαρχων" και κείνων που "δεν υπακούν" στα κελεύσματα της μελλοντικά ενιαίας - υποτίθεται - εξουσίας. Δηλαδή, τι καλαμπούρι είναι αυτό; Ετοιμάζεις μια εθελοντική πολιτική ένωση των χωρών της Ευρώπης και ταυτόχρονα στήνεις μηχανισμό... βούρδουλα για να... τιμωρούνται τα κακά παιδιά; Και να τα διώχνεις κιόλας άμα δεν κινεζοποιούν τους πολίτες τους για χάρη των γερμανικών πολυεθνικών; Τι διάτανο κράτος είναι αυτό, που... αυτοκολοβώνεται για να δείξουν οι ισχυροί ότι είναι τσαμπουκάδες και ότι δε μασούν;
Όλα αυτά τα "αλλά" δείχνουν ότι αυτό το κακόγουστο ανέκδοτο που προωθούν σήμερα οι δεξιοί της Γερμανίας (κυρίως) και της Γαλλίας (δευτερευόντως) δεν είναι πολιτική ένωση. Όσο και να ξετεντώσουμε τον όρο, όσο και να τον κάνουμε λάστιχο, όχι, δεν έχει καμία σχέση αυτό το μαγαζάκι με ένα αφεντικό και πολλές δουλάρες, με αυτό που λέμε "πολιτική ένωση".
Ευχής έργο θα ήταν ο γερμανικός λαός να στείλει τη Μέρκελ και το CDU στο σπίτι τους. Όμως, αφενός οι γερμανικές εκλογές αργούν ακόμη και αφετέρου το πρόβλημα είναι ότι οι ιδεολογικοί επίγονοι του Χίτλερ θα ξανάρθουν αργά ή γρήγορα στην εξουσία και πιθανόν, όταν θα ξανάρθουν, να βρουν δρομολογημένη κάποια διαδικασία πραγματικής πολιτικής ενοποίησης. Και τότε θα έχουμε... απίστευτα σκηνικά.
Τελικώς, ο μεγάλος κίνδυνος για την Ευρώπη είναι οι Γερμανοί. Οι ίδιοι που είναι και ο ουσιώδης συγκολλητικός ιστός αυτής της Ευρώπης. Οξύμωρο δεν είναι;
Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011
Όταν η διαφθορά είναι "δική μας", είναι καλή...
Τα παρόν δημοσιεύτηκε την 16/11/11 στην εφημερίδα Νέα Κρήτη
Πρώτα, η είδηση: Η γερμανική κατασκευαστική εταιρεία Hochtief ανακοίνωσε ότι ίσως χρειαστεί να απομειώσει την αξία της συμμετοχής της σε κάποια οδικά έργα στην Ελλάδα, όπως μεταδίδει το Reuters, εξαιτίας της διαφυγής εσόδων από τα διόδια που προκαλεί το κίνημα "Δεν Πληρώνω". Όχι, η εταιρεία δεν είχε απώλειες, ζημιές. Τα κέρδη της στο γ' τρίμηνο... υπερδιπλασιάστηκαν στα 333 εκατ. ευρώ! Απλώς υστέρησαν κατά... 7 ολόκληρα εκατομμύρια ευρώ από τα 340 εκατ. που είχε προβλέψει η εταιρεία.
H Hochtief συμμετέχει σε κοινοπραξία με άλλες ελληνικές και ξένες εταιρείες στην κατασκευή της Ολυμπίας Οδού και στον αυτοκινητόδρομο Αιγαίου. «Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και η μαζική και επίμονη άρνηση πληρωμής των διοδίων προκάλεσε μεγάλη υστέρηση στην ενίσχυση των εσόδων για τα έργα Μαλιακός-Κλειδί και Ελευσίνα-Πάτρα-Τσακώνα», σχολίασε η Hochtief.
H εταιρεία είπε ότι η κοινοπραξία που κατασκευάζει τους δύο αυτοκινητοδρόμους βρίσκεται σε συζητήσεις με τις ελληνικές Αρχές, προκειμένου να βρεθεί μια μακροπρόθεσμη λύση.
Τώρα, η ανάλυση: Τι ακριβώς σημαίνει το παραπάνω; Μα, το προφανές: Η εταιρεία ανέλαβε να δημιουργήσει ένα έργο. Πώς θα το δημιουργήσει αυτό το έργο; Μα... με τα έσοδα που φέρνουν τα διόδια! Τα οποία προηγουμένως τα εισέπραττε το ελληνικό Δημόσιο, αλλά αποφασίστηκε ότι... θα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν. Τα έσοδα από τα διόδια, όχι τίποτε άλλο. Και η εταιρεία θα... επενδύσει στο έργο τα χρήματα που εισπράττει από τον ελληνικό λαό μέσω των διοδίων. Και στη συνέχεια θα έχει την εκμετάλλευση του δρόμου (και την είσπραξη των διοδίων, σε ύψος που θα καθορίζει περίπου... όπως γουστάρει) για x αριθμό δεκαετιών για να... κάνει απόσβεση του έργου. Τι είπατε; Ναι, να αποσβέσει τα χρήματα που... της δώσαμε εμείς. Θα πληρώσουμε δηλαδή το έργο αυτό... καμιά 20αριά φορές. Για να τα κονομήσουν η Hochtief και οι ντόπιοι συνεργάτες της. Να τα κονομήσει χοντρά, όχι αστεία. Μιλάμε για τρελά λεφτά. Και μια και τα προσδοκώμενα έσοδα παρουσιάζουν υστέρηση, θα... το κουβεντιάσει με την κυβέρνηση, για να της... ξαναπληρώσει το έργο.
Όταν κατοικούσα στην Αθήνα (μέχρι αρκετά πρόσφατα) και... τολμούσα να πάω καμιά μεγάλη διαδρομή, ας πούμε μέχρι τη Θεσσαλονίκη, τα χρήματα που έδινα στα διόδια ήταν συγκρίσιμα με τα χρήματα που δαπανούσα για βενζίνη. Σαφώς λιγότερα, αλλά συγκρίσιμα, τουλάχιστον πριν την αύξηση 60% της τιμής των καυσίμων μέσα σε λίγους μήνες.
Μιλάμε για τρελά λεφτά, αν σκεφτεί κανείς πόσες χιλιάδες αυτοκίνητα περνάνε κάθε μέρα από κάθε σταθμό διοδίων. Λεφτά που πηγαίνουν σούμπιτα στις τσέπες των εργολάβων, ξένων και ντόπιων, που έχουν αναλάβει την εκμετάλλευση των διοδίων χαριστικά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις της Ν.Δ. και από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (αυτή που συμπληρώθηκε με στελέχη της Ν.Δ. και του ΛΑΟΣ για να γίνει... συγκυβέρνηση).
Και αυτό πώς ονομάζεται, βρε άνθρωποί μου; Υγιής επιχειρηματικότητα; Δηλαδή, υγιής επιχειρηματικότητα (European style) είναι να παραχωρείς σε κονσόρτσιουμ εργολάβων ένα έργο που φτιάχτηκε με χρήματα του ελληνικού λαού, να εισπράττουν χρήματα κατά το δοκούν από την εκμετάλλευση αυτού του έργου και στη συνέχεια να... αναβαθμίζουν το έργο με... τα χρήματα που έχουν εισπράξει από τους Έλληνες! Και το έργο, που θα δημιουργηθεί, θα το εκμεταλλεύονται για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, συνεχίζοντας να εισπράττουν χρήματα, για να αποσβέσουν μία επένδυση για την οποία... δεν έχουν πληρώσει μία!
Για να μη θυμηθούμε και τι γινόταν επί Siemens, με τις μίζες της αρκούδας, που μοιράζονταν στα πολιτικά μας καϊνάρια για να υπερτιμολογούν... όσο γουστάρουν ένα έργο που το πλήρωσε στο πολλαπλάσιο ο ελληνικός λαός. Σαλεύει ο νους του ανθρώπου άμα τα σκέφτεται αυτά, τρελαίνεται! Είναι απίστευτη η φαυλότητα του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Και κάπως έτσι θέλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να γίνονται... τα πάντα! Αυτή είναι η "τακτοποιημένη" και "σοβαρή" οικονομία που θέλουν. Μια οικονομία όπου μια χούφτα εταιρείες θα γίνονται ζάμπλουτες σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Ένα κοινωνικό σύνολο που θα υποβαθμίζεται καθημερινά, έως ότου φτάσει στα επίπεδα των... Κινέζων, σε αυτήν την "Ευρώπη των λαών" τη βγαλμένη από το χειρότερο εφιάλτη νεοφιλελεύθερης οικονομικής φαντασίας. Τα όνειρά τους, οι εφιάλτες μας, για να παραφράσω και το γνωστό αναρχικό σύνθημα.
Εντάξει, τα οράματα περί "Ευρώπης των λαών" και περί μιας δίκαιης, ομόσπονδης Ευρώπης μπορεί να είναι ουτοπικά, ανόητα, όπως θέλετε πείτε τα. Αλλά αυτή η Ευρώπη, η δική τους Ευρώπη, είναι εφιαλτική και δεν τη θέμε. Να την πάρετε πίσω και να μας δώσετε τη δική μας Ευρώπη. Αυτή που μας υποσχεθήκατε.
Πρώτα, η είδηση: Η γερμανική κατασκευαστική εταιρεία Hochtief ανακοίνωσε ότι ίσως χρειαστεί να απομειώσει την αξία της συμμετοχής της σε κάποια οδικά έργα στην Ελλάδα, όπως μεταδίδει το Reuters, εξαιτίας της διαφυγής εσόδων από τα διόδια που προκαλεί το κίνημα "Δεν Πληρώνω". Όχι, η εταιρεία δεν είχε απώλειες, ζημιές. Τα κέρδη της στο γ' τρίμηνο... υπερδιπλασιάστηκαν στα 333 εκατ. ευρώ! Απλώς υστέρησαν κατά... 7 ολόκληρα εκατομμύρια ευρώ από τα 340 εκατ. που είχε προβλέψει η εταιρεία.
H Hochtief συμμετέχει σε κοινοπραξία με άλλες ελληνικές και ξένες εταιρείες στην κατασκευή της Ολυμπίας Οδού και στον αυτοκινητόδρομο Αιγαίου. «Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και η μαζική και επίμονη άρνηση πληρωμής των διοδίων προκάλεσε μεγάλη υστέρηση στην ενίσχυση των εσόδων για τα έργα Μαλιακός-Κλειδί και Ελευσίνα-Πάτρα-Τσακώνα», σχολίασε η Hochtief.
H εταιρεία είπε ότι η κοινοπραξία που κατασκευάζει τους δύο αυτοκινητοδρόμους βρίσκεται σε συζητήσεις με τις ελληνικές Αρχές, προκειμένου να βρεθεί μια μακροπρόθεσμη λύση.
Τώρα, η ανάλυση: Τι ακριβώς σημαίνει το παραπάνω; Μα, το προφανές: Η εταιρεία ανέλαβε να δημιουργήσει ένα έργο. Πώς θα το δημιουργήσει αυτό το έργο; Μα... με τα έσοδα που φέρνουν τα διόδια! Τα οποία προηγουμένως τα εισέπραττε το ελληνικό Δημόσιο, αλλά αποφασίστηκε ότι... θα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν. Τα έσοδα από τα διόδια, όχι τίποτε άλλο. Και η εταιρεία θα... επενδύσει στο έργο τα χρήματα που εισπράττει από τον ελληνικό λαό μέσω των διοδίων. Και στη συνέχεια θα έχει την εκμετάλλευση του δρόμου (και την είσπραξη των διοδίων, σε ύψος που θα καθορίζει περίπου... όπως γουστάρει) για x αριθμό δεκαετιών για να... κάνει απόσβεση του έργου. Τι είπατε; Ναι, να αποσβέσει τα χρήματα που... της δώσαμε εμείς. Θα πληρώσουμε δηλαδή το έργο αυτό... καμιά 20αριά φορές. Για να τα κονομήσουν η Hochtief και οι ντόπιοι συνεργάτες της. Να τα κονομήσει χοντρά, όχι αστεία. Μιλάμε για τρελά λεφτά. Και μια και τα προσδοκώμενα έσοδα παρουσιάζουν υστέρηση, θα... το κουβεντιάσει με την κυβέρνηση, για να της... ξαναπληρώσει το έργο.
Όταν κατοικούσα στην Αθήνα (μέχρι αρκετά πρόσφατα) και... τολμούσα να πάω καμιά μεγάλη διαδρομή, ας πούμε μέχρι τη Θεσσαλονίκη, τα χρήματα που έδινα στα διόδια ήταν συγκρίσιμα με τα χρήματα που δαπανούσα για βενζίνη. Σαφώς λιγότερα, αλλά συγκρίσιμα, τουλάχιστον πριν την αύξηση 60% της τιμής των καυσίμων μέσα σε λίγους μήνες.
Μιλάμε για τρελά λεφτά, αν σκεφτεί κανείς πόσες χιλιάδες αυτοκίνητα περνάνε κάθε μέρα από κάθε σταθμό διοδίων. Λεφτά που πηγαίνουν σούμπιτα στις τσέπες των εργολάβων, ξένων και ντόπιων, που έχουν αναλάβει την εκμετάλλευση των διοδίων χαριστικά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις της Ν.Δ. και από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (αυτή που συμπληρώθηκε με στελέχη της Ν.Δ. και του ΛΑΟΣ για να γίνει... συγκυβέρνηση).
Και αυτό πώς ονομάζεται, βρε άνθρωποί μου; Υγιής επιχειρηματικότητα; Δηλαδή, υγιής επιχειρηματικότητα (European style) είναι να παραχωρείς σε κονσόρτσιουμ εργολάβων ένα έργο που φτιάχτηκε με χρήματα του ελληνικού λαού, να εισπράττουν χρήματα κατά το δοκούν από την εκμετάλλευση αυτού του έργου και στη συνέχεια να... αναβαθμίζουν το έργο με... τα χρήματα που έχουν εισπράξει από τους Έλληνες! Και το έργο, που θα δημιουργηθεί, θα το εκμεταλλεύονται για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, συνεχίζοντας να εισπράττουν χρήματα, για να αποσβέσουν μία επένδυση για την οποία... δεν έχουν πληρώσει μία!
Για να μη θυμηθούμε και τι γινόταν επί Siemens, με τις μίζες της αρκούδας, που μοιράζονταν στα πολιτικά μας καϊνάρια για να υπερτιμολογούν... όσο γουστάρουν ένα έργο που το πλήρωσε στο πολλαπλάσιο ο ελληνικός λαός. Σαλεύει ο νους του ανθρώπου άμα τα σκέφτεται αυτά, τρελαίνεται! Είναι απίστευτη η φαυλότητα του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Και κάπως έτσι θέλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να γίνονται... τα πάντα! Αυτή είναι η "τακτοποιημένη" και "σοβαρή" οικονομία που θέλουν. Μια οικονομία όπου μια χούφτα εταιρείες θα γίνονται ζάμπλουτες σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Ένα κοινωνικό σύνολο που θα υποβαθμίζεται καθημερινά, έως ότου φτάσει στα επίπεδα των... Κινέζων, σε αυτήν την "Ευρώπη των λαών" τη βγαλμένη από το χειρότερο εφιάλτη νεοφιλελεύθερης οικονομικής φαντασίας. Τα όνειρά τους, οι εφιάλτες μας, για να παραφράσω και το γνωστό αναρχικό σύνθημα.
Εντάξει, τα οράματα περί "Ευρώπης των λαών" και περί μιας δίκαιης, ομόσπονδης Ευρώπης μπορεί να είναι ουτοπικά, ανόητα, όπως θέλετε πείτε τα. Αλλά αυτή η Ευρώπη, η δική τους Ευρώπη, είναι εφιαλτική και δεν τη θέμε. Να την πάρετε πίσω και να μας δώσετε τη δική μας Ευρώπη. Αυτή που μας υποσχεθήκατε.
Κεντροδεξιοαριστερά σενάρια
Το παρόν δημοσιεύτηκε 14/11/11 στην εφημερίδα Νέα Κρήτη
Εδώ και λίγα χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό στους πραγματικούς κυβερνώντες τη χώρα ότι το παλιό διπολικό σύστημα (ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., που διαδέχτηκε την Ένωση Κέντρου-ΕΡΕ, που διαδέχτηκε το Κόμμα Φιλελευθέρων-Λαϊκό κόμμα) έχει πάψει να "τραβάει". Οι νέες συνθήκες που διαμορφώνονται μέσα στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, ο οποίος απαιτεί επάνοδο στο λεσέ φερ και κινεζοποίηση και των εργαζομένων της Δύσης, ώστε να συνεχιστεί απτόητος ο περαιτέρω πλουτισμός των πλουσίων ολίγων σε βάρος των πτωχών πολλών, έχουν καταδείξει την απλή αλήθεια, ότι τα δύο κόμματα εξουσίας της Ελλάδας δεν έχουν την παραμικρή ιδεολογική διαφορά. Τουλάχιστον όχι στο μοναδικό πεδίο που μετρά: στην οικονομία.
Στα υπόλοιπα υπάρχουν επιμέρους μικροδιαφορές, που ουσιαστικά καμία διαφοροποίηση δε φέρνουν στην ακολουθούμενη πολιτική, αλλά απλώς αποτελούν το "αλατοπίπερο" και τον κράχτη για τους αφελείς (δήθεν πονηρεμένους) Έλληνες ψηφοφόρους.
Καθώς λοιπόν και στην Ελλάδα (όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη) η σοσιαλδημοκρατία αποτέλεσε το δούρειο ίππο για να επιβληθούν οι αντιλαϊκές πολιτικές που οδηγούν στη μοιραία κινεζοποίηση, έχει καταστεί εμφανές ότι δεν υπάρχουν πλέον ορατές διαφορές μεταξύ της "κεντροδεξιάς" και της "κεντροαριστεράς", επαναλαμβάνω, τουλάχιστον στο οικονομικό πεδίο. Που είναι, τελικά, το μόνο που έχει σημασία στην εποχή που ζούμε.
Με αυτό το δεδομένο, αναζητείται (και συζητείται) εδώ και 2-3 χρόνια μια "σύντηξη" των "εκσυγχρονιστικών" (δηλαδή νεοφιλελεύθερων) στοιχείων και από τις δύο παρατάξεις, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Πρωτοβουλίες υπήρξαν πολλές, οι πρώτες επαφές είχαν γίνει ήδη από την εποχή Σημίτη, ωστόσο τα σχετικά σενάρια βρίσκονται σε πλήρη έξαρση ήδη πριν από τις εκλογές του 2009 και σήμερα... βλέπουμε την πρώτη πρακτική εφαρμογή τους.
Αποτελεί μια καινοτομία για το πολιτικό μας σύστημα, αφού είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας που συνεργάζονται με τον τρόπο αυτό οι δύο βασικοί νομείς της εξουσίας. Και βεβαίως και προανάκρουσμα για το μέλλον. Οι Ευρωπαίοι ταγοί μας θεωρούν ότι με ένα τέτοιο σχήμα μπορούμε να πορευτούμε για κάποια χρόνια, με τις ελάχιστες δυνατές αντιδράσεις από τον κόσμο, στα μέτρα σκληρής λιτότητας που θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται έως ότου επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα (οι μισθοί Ελλάδας να προσεγγίσουν σε τιμές πραγματικής αγοραστικής δύναμης αυτούς της... Κίνας - και βεβαίως δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα το σκηνικό αυτό, τα ίδια γίνονται σε ολόκληρη την Ευρώπη, απλώς με πολύ πιο αργούς ρυθμούς, εδώ ...βρήκαν την πρόθυμη πολιτική ηγεσία και πήγαν με ρυθμούς turbo).
Ανεξαρτήτως του πότε θα γίνουν εκλογές, η επιθυμία της Ευρώπης είναι είτε να μην εξασφαλιστεί αυτοδυναμία για το πρώτο κόμμα (που κατά τα φαινόμενα θα είναι η Νέα Δημοκρατία) είτε αυτή η αυτοδυναμία να είναι τόσο εύθραυστη, που για να σταθεί στην εξουσία να χρειαστεί να συνεργαστεί με άλλα κόμματα. Και με δεδομένο ότι τυχόν συνεργασία λ.χ. με το ΛΑΟΣ ή και (απίθανη περίπτωση, αλλά την αναφέρουμε) το ΔΗ.ΣΥ. θα είναι θνησιγενής, αφού τα κόμματα αυτά δεν έχουν ιδιαίτερα ερείσματα στην κοινωνία και δεν ελέγχουν "κόσμο", αυτό που επιθυμούν οι Ευρωπαίοι αλλά και το ελληνικό κεφάλαιο είναι μια συγκυβέρνηση είτε Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ είτε "στοιχείων" από τα δύο αυτά κόμματα.
Το ποιος θα είναι ο επικεφαλής ενός τέτοιου σχήματος ελάχιστη έως καμία σημασία έχει. Το "πείραμα Παπαδήμου" μπορεί να αποδειχτεί επιτυχημένο, μπορεί και όχι, δεν έχει - επαναλαμβάνω - σημασία. Αυτό που όντως έχει σημασία είναι να γίνει κοινός τόπος ότι "μαζί μπορούμε καλύτερα" και ότι αποτελεί ίσως το τελευταίο χαρτί της "παλιάς πολιτικής τάξης" για να παραμείνει στα πράγματα. Και παράλληλα να βάλουν φραγμό στην αναμενόμενη αύξηση των ποσοστών της Αριστεράς, που, παρότι αδυνατεί να σχηματίσει ενιαίο μέτωπο (το μόνο που πραγματικά θα ήταν "επικίνδυνο" για το σύστημα), θα πάρει ένα μέρος της δυσαρέσκειας του κόσμου.
Οι εκλογές είναι κοντά - είτε γίνουν το Φεβρουάριο είτε 1-2 μήνες πιο μετά - και θα φανεί μέχρι ποιο βαθμό έχουν προχωρήσει οι προσπάθειες των "πρόθυμων" για να δημιουργήσουν πρόσφορο έδαφος συνεργασίας.
Εδώ και λίγα χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό στους πραγματικούς κυβερνώντες τη χώρα ότι το παλιό διπολικό σύστημα (ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., που διαδέχτηκε την Ένωση Κέντρου-ΕΡΕ, που διαδέχτηκε το Κόμμα Φιλελευθέρων-Λαϊκό κόμμα) έχει πάψει να "τραβάει". Οι νέες συνθήκες που διαμορφώνονται μέσα στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, ο οποίος απαιτεί επάνοδο στο λεσέ φερ και κινεζοποίηση και των εργαζομένων της Δύσης, ώστε να συνεχιστεί απτόητος ο περαιτέρω πλουτισμός των πλουσίων ολίγων σε βάρος των πτωχών πολλών, έχουν καταδείξει την απλή αλήθεια, ότι τα δύο κόμματα εξουσίας της Ελλάδας δεν έχουν την παραμικρή ιδεολογική διαφορά. Τουλάχιστον όχι στο μοναδικό πεδίο που μετρά: στην οικονομία.
Στα υπόλοιπα υπάρχουν επιμέρους μικροδιαφορές, που ουσιαστικά καμία διαφοροποίηση δε φέρνουν στην ακολουθούμενη πολιτική, αλλά απλώς αποτελούν το "αλατοπίπερο" και τον κράχτη για τους αφελείς (δήθεν πονηρεμένους) Έλληνες ψηφοφόρους.
Καθώς λοιπόν και στην Ελλάδα (όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη) η σοσιαλδημοκρατία αποτέλεσε το δούρειο ίππο για να επιβληθούν οι αντιλαϊκές πολιτικές που οδηγούν στη μοιραία κινεζοποίηση, έχει καταστεί εμφανές ότι δεν υπάρχουν πλέον ορατές διαφορές μεταξύ της "κεντροδεξιάς" και της "κεντροαριστεράς", επαναλαμβάνω, τουλάχιστον στο οικονομικό πεδίο. Που είναι, τελικά, το μόνο που έχει σημασία στην εποχή που ζούμε.
Με αυτό το δεδομένο, αναζητείται (και συζητείται) εδώ και 2-3 χρόνια μια "σύντηξη" των "εκσυγχρονιστικών" (δηλαδή νεοφιλελεύθερων) στοιχείων και από τις δύο παρατάξεις, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Πρωτοβουλίες υπήρξαν πολλές, οι πρώτες επαφές είχαν γίνει ήδη από την εποχή Σημίτη, ωστόσο τα σχετικά σενάρια βρίσκονται σε πλήρη έξαρση ήδη πριν από τις εκλογές του 2009 και σήμερα... βλέπουμε την πρώτη πρακτική εφαρμογή τους.
Αποτελεί μια καινοτομία για το πολιτικό μας σύστημα, αφού είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας που συνεργάζονται με τον τρόπο αυτό οι δύο βασικοί νομείς της εξουσίας. Και βεβαίως και προανάκρουσμα για το μέλλον. Οι Ευρωπαίοι ταγοί μας θεωρούν ότι με ένα τέτοιο σχήμα μπορούμε να πορευτούμε για κάποια χρόνια, με τις ελάχιστες δυνατές αντιδράσεις από τον κόσμο, στα μέτρα σκληρής λιτότητας που θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται έως ότου επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα (οι μισθοί Ελλάδας να προσεγγίσουν σε τιμές πραγματικής αγοραστικής δύναμης αυτούς της... Κίνας - και βεβαίως δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα το σκηνικό αυτό, τα ίδια γίνονται σε ολόκληρη την Ευρώπη, απλώς με πολύ πιο αργούς ρυθμούς, εδώ ...βρήκαν την πρόθυμη πολιτική ηγεσία και πήγαν με ρυθμούς turbo).
Ανεξαρτήτως του πότε θα γίνουν εκλογές, η επιθυμία της Ευρώπης είναι είτε να μην εξασφαλιστεί αυτοδυναμία για το πρώτο κόμμα (που κατά τα φαινόμενα θα είναι η Νέα Δημοκρατία) είτε αυτή η αυτοδυναμία να είναι τόσο εύθραυστη, που για να σταθεί στην εξουσία να χρειαστεί να συνεργαστεί με άλλα κόμματα. Και με δεδομένο ότι τυχόν συνεργασία λ.χ. με το ΛΑΟΣ ή και (απίθανη περίπτωση, αλλά την αναφέρουμε) το ΔΗ.ΣΥ. θα είναι θνησιγενής, αφού τα κόμματα αυτά δεν έχουν ιδιαίτερα ερείσματα στην κοινωνία και δεν ελέγχουν "κόσμο", αυτό που επιθυμούν οι Ευρωπαίοι αλλά και το ελληνικό κεφάλαιο είναι μια συγκυβέρνηση είτε Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ είτε "στοιχείων" από τα δύο αυτά κόμματα.
Το ποιος θα είναι ο επικεφαλής ενός τέτοιου σχήματος ελάχιστη έως καμία σημασία έχει. Το "πείραμα Παπαδήμου" μπορεί να αποδειχτεί επιτυχημένο, μπορεί και όχι, δεν έχει - επαναλαμβάνω - σημασία. Αυτό που όντως έχει σημασία είναι να γίνει κοινός τόπος ότι "μαζί μπορούμε καλύτερα" και ότι αποτελεί ίσως το τελευταίο χαρτί της "παλιάς πολιτικής τάξης" για να παραμείνει στα πράγματα. Και παράλληλα να βάλουν φραγμό στην αναμενόμενη αύξηση των ποσοστών της Αριστεράς, που, παρότι αδυνατεί να σχηματίσει ενιαίο μέτωπο (το μόνο που πραγματικά θα ήταν "επικίνδυνο" για το σύστημα), θα πάρει ένα μέρος της δυσαρέσκειας του κόσμου.
Οι εκλογές είναι κοντά - είτε γίνουν το Φεβρουάριο είτε 1-2 μήνες πιο μετά - και θα φανεί μέχρι ποιο βαθμό έχουν προχωρήσει οι προσπάθειες των "πρόθυμων" για να δημιουργήσουν πρόσφορο έδαφος συνεργασίας.
To Μεγάλο Δούλεμα
Το παρόν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Νέα Κρήτη τις 7/11/11
Δεν πάνε πολλές μέρες από τότε που έγραφα ότι αυτό ακριβώς που δεν έχει ανάγκη η χώρα είναι μια "κυβέρνηση εθνικής ενότητας", μια νέα (ελληνική) "συμμαχία των προθύμων", που θα αναλάβει να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη βουλγαροποίηση της χώρας και τη διάλυση του υπάρχοντος οικονομικού και κοινωνικού ιστού της. Έγραφα ότι θα επρόκειτο για μια εξέλιξη που θα ικανοποιούσε τα μάλα τους Ευρωπαίους "φίλους, εταίρους και δανειστές" μας, αλλά θα αποτελούσε μια δραματική εξέλιξη για τον ελληνικό λαό.
Από τη μέρα που τα έγραφα αυτά, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι, παρότι ήταν λίγες οι μέρες που πέρασαν. Είχαμε τις τρομερές και πρωτοφανείς διαμαρτυρίες του κόσμου την 28η Οκτωβρίου, όταν ο ελληνικός λαός διαδήλωσε - μεταξύ των άλλων - και την αντίθεσή του στο "νέο μνημόνιο" ("κούρεμα" + νέα δανειακή σύμβαση και τα παρελκόμενα μέτρα). Αμέσως μετά, ο πρωθυπουργός, με μια φαινομενικά αψυχολόγητη (αλλά τελικά προφανώς προμελετημένη και προσχεδιασμένη και όχι από την Αθήνα...) κίνηση, έβαλε στο τραπέζι το ζήτημα του δημοψηφίσματος, το οποίο ακολουθήθηκε από τρομερές αντιδράσεις εκ των Μέρκελ-Σαρκοζί και το δραματικό "τράβηγμα αφτιού" στις Κάνες, όπου στην Ελλάδα επιδόθηκε τελεσίγραφο, να αποφασίσει άμεσα αν θέλει ή όχι να βρίσκεται εντός ευρώ. Ακολούθησε το όλο θέατρο του παραλόγου με τις ψήφους εμπιστοσύνης, τις δηλώσεις περί παραίτησης Παπανδρέου και τα σενάρια περί κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Και όλα αυτά, υπό το κράτος του πανικού "βουλιάζει η χώρα - αν δεν πάρουμε τα 8 δισ. χρεωκοπήσαμε - θα μας βγάλουν από το ευρώ - η συντέλεια του κόσμου".
Κάθισα για μια στιγμή και τα σκέφτηκα όλα αυτά και σκέφτηκα το απλό και λογικό: ΓΙΑΤΙ συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί ξαφνικά περάσαμε σε μια τεχνηέντως προκληθείσα πολιτική κρίση, η οποία έφερε στο περιθώριο, και... ακόμη πιο πίσω, τις αντιδράσεις του κόσμου, την ΑΝΤΙΘΕΣΗ του ελληνικού λαού στη νέα επονείδιστη σύμβαση που θα επιβάλει υπερδεκαετή (στην πραγματικότητα, δίχως ημερομηνία λήξης) λιτότητα, πολύ πιο σκληρή απ' ό,τι έχουμε ζήσει έως τα σήμερα;
Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος μέχρι τούδε ήταν ο καλύτερος... πρεσβευτής των Ευρωπαίων και ο άνθρωπος που έβρισκε δίκαιο και σωστό κάθε παράλογα σκληρό και ανάλγητο μέτρο που μας ζητούσαν, ο άνθρωπος που δέχτηκε ΤΑ ΠΑΝΤΑ και δεν απέρριψε ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ, να "βγει εξ αριστερών" στους φίλους και συνεργάτες του της Ευρώπης; Δεν υπάρχει η παραμικρή λογική σε αυτό. Όλα δείχνουν πρότερη συνεννόηση. Όλα δείχνουν ότι οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να "κάψουν το χαρτί Παπανδρέου" (καμένο έτσι κι αλλιώς, καθώς συγκεντρώνει την μήνιν του ελληνικού λαού ως υπεύθυνος της λιτότητας), θεωρώντας ότι πλέον έχει εξαντλήσει τη χρησιμότητά του. Παράλληλα, προκάλεσαν μια πρωτοφανή πολιτική κρίση, την οποία υποδαύλισαν με μια ωμή (αλλά κούφια, στην πραγματικότητα, κάτι που τα ελεγχόμενα μίντια των Αθηνών απέκρυψαν εντέχνως...) απειλή, περί απομάκρυνσης της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την Ε.Ε., ώστε να πάρουν τα φώτα της δημοσιότητας από τους δρόμους, να τα μεταφέρουν στους διαδρόμους της Βουλής και να μετατρέψουν ένα κατεξοχήν κοινωνικό-οικονομικό πρόβλημα σε πρόβλημα... πολιτικών επιλογών.
Οφείλω να βγάλω το καπέλο μου (κι ας μη φοράω...) στους εγκέφαλους που εξύφαναν το σχέδιο αυτό. Κατόρθωσαν να μας βάλουν στο τσεπάκι τους, με τρεις απλές κινήσεις. Ωρυόμασταν όλοι (πλην Λακεδαιμονίων...), μια βδομάδα πριν, για τα άδικα μέτρα, τη συνεχιζόμενη λιτότητα, την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, και σήμερα, το μόνο που συζητάμε είναι να γίνει όσο το δυνατόν ταχύτερα η "κυβέρνηση εθνικής ενότητας" για να... μη χάσουμε την 6η δόση και να μη μας βγάλουν από το ευρώ!
Άθλιοι, πανάθλιοι, οι Ευρωπαίοι φίλοι μας. Αλλά εξόχως αποτελεσματικοί, οφείλω να ομολογήσω. Να δούμε τώρα αν ο ελληνικός λαός τους επιφυλάσσει κάποια έκπληξη ή αν... η παρτίδα κερδήθηκε, οριστικά, από το διεθνές κεφάλαιο και τους υπηρέτες του.
Δεν πάνε πολλές μέρες από τότε που έγραφα ότι αυτό ακριβώς που δεν έχει ανάγκη η χώρα είναι μια "κυβέρνηση εθνικής ενότητας", μια νέα (ελληνική) "συμμαχία των προθύμων", που θα αναλάβει να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη βουλγαροποίηση της χώρας και τη διάλυση του υπάρχοντος οικονομικού και κοινωνικού ιστού της. Έγραφα ότι θα επρόκειτο για μια εξέλιξη που θα ικανοποιούσε τα μάλα τους Ευρωπαίους "φίλους, εταίρους και δανειστές" μας, αλλά θα αποτελούσε μια δραματική εξέλιξη για τον ελληνικό λαό.
Από τη μέρα που τα έγραφα αυτά, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι, παρότι ήταν λίγες οι μέρες που πέρασαν. Είχαμε τις τρομερές και πρωτοφανείς διαμαρτυρίες του κόσμου την 28η Οκτωβρίου, όταν ο ελληνικός λαός διαδήλωσε - μεταξύ των άλλων - και την αντίθεσή του στο "νέο μνημόνιο" ("κούρεμα" + νέα δανειακή σύμβαση και τα παρελκόμενα μέτρα). Αμέσως μετά, ο πρωθυπουργός, με μια φαινομενικά αψυχολόγητη (αλλά τελικά προφανώς προμελετημένη και προσχεδιασμένη και όχι από την Αθήνα...) κίνηση, έβαλε στο τραπέζι το ζήτημα του δημοψηφίσματος, το οποίο ακολουθήθηκε από τρομερές αντιδράσεις εκ των Μέρκελ-Σαρκοζί και το δραματικό "τράβηγμα αφτιού" στις Κάνες, όπου στην Ελλάδα επιδόθηκε τελεσίγραφο, να αποφασίσει άμεσα αν θέλει ή όχι να βρίσκεται εντός ευρώ. Ακολούθησε το όλο θέατρο του παραλόγου με τις ψήφους εμπιστοσύνης, τις δηλώσεις περί παραίτησης Παπανδρέου και τα σενάρια περί κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Και όλα αυτά, υπό το κράτος του πανικού "βουλιάζει η χώρα - αν δεν πάρουμε τα 8 δισ. χρεωκοπήσαμε - θα μας βγάλουν από το ευρώ - η συντέλεια του κόσμου".
Κάθισα για μια στιγμή και τα σκέφτηκα όλα αυτά και σκέφτηκα το απλό και λογικό: ΓΙΑΤΙ συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί ξαφνικά περάσαμε σε μια τεχνηέντως προκληθείσα πολιτική κρίση, η οποία έφερε στο περιθώριο, και... ακόμη πιο πίσω, τις αντιδράσεις του κόσμου, την ΑΝΤΙΘΕΣΗ του ελληνικού λαού στη νέα επονείδιστη σύμβαση που θα επιβάλει υπερδεκαετή (στην πραγματικότητα, δίχως ημερομηνία λήξης) λιτότητα, πολύ πιο σκληρή απ' ό,τι έχουμε ζήσει έως τα σήμερα;
Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος μέχρι τούδε ήταν ο καλύτερος... πρεσβευτής των Ευρωπαίων και ο άνθρωπος που έβρισκε δίκαιο και σωστό κάθε παράλογα σκληρό και ανάλγητο μέτρο που μας ζητούσαν, ο άνθρωπος που δέχτηκε ΤΑ ΠΑΝΤΑ και δεν απέρριψε ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ, να "βγει εξ αριστερών" στους φίλους και συνεργάτες του της Ευρώπης; Δεν υπάρχει η παραμικρή λογική σε αυτό. Όλα δείχνουν πρότερη συνεννόηση. Όλα δείχνουν ότι οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να "κάψουν το χαρτί Παπανδρέου" (καμένο έτσι κι αλλιώς, καθώς συγκεντρώνει την μήνιν του ελληνικού λαού ως υπεύθυνος της λιτότητας), θεωρώντας ότι πλέον έχει εξαντλήσει τη χρησιμότητά του. Παράλληλα, προκάλεσαν μια πρωτοφανή πολιτική κρίση, την οποία υποδαύλισαν με μια ωμή (αλλά κούφια, στην πραγματικότητα, κάτι που τα ελεγχόμενα μίντια των Αθηνών απέκρυψαν εντέχνως...) απειλή, περί απομάκρυνσης της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την Ε.Ε., ώστε να πάρουν τα φώτα της δημοσιότητας από τους δρόμους, να τα μεταφέρουν στους διαδρόμους της Βουλής και να μετατρέψουν ένα κατεξοχήν κοινωνικό-οικονομικό πρόβλημα σε πρόβλημα... πολιτικών επιλογών.
Οφείλω να βγάλω το καπέλο μου (κι ας μη φοράω...) στους εγκέφαλους που εξύφαναν το σχέδιο αυτό. Κατόρθωσαν να μας βάλουν στο τσεπάκι τους, με τρεις απλές κινήσεις. Ωρυόμασταν όλοι (πλην Λακεδαιμονίων...), μια βδομάδα πριν, για τα άδικα μέτρα, τη συνεχιζόμενη λιτότητα, την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, και σήμερα, το μόνο που συζητάμε είναι να γίνει όσο το δυνατόν ταχύτερα η "κυβέρνηση εθνικής ενότητας" για να... μη χάσουμε την 6η δόση και να μη μας βγάλουν από το ευρώ!
Άθλιοι, πανάθλιοι, οι Ευρωπαίοι φίλοι μας. Αλλά εξόχως αποτελεσματικοί, οφείλω να ομολογήσω. Να δούμε τώρα αν ο ελληνικός λαός τους επιφυλάσσει κάποια έκπληξη ή αν... η παρτίδα κερδήθηκε, οριστικά, από το διεθνές κεφάλαιο και τους υπηρέτες του.
Και για αρχή...
Ξεκινώ ανεβάζοντας μερικά (εκτός επικαιρότητας, αλλά... ενδιαφέροντα, φρονώ) άρθρα των προηγούμενων ημερών.
Γεια σε όλους
Είναι το δεύτερο ιστολόγιο που φτιάχνω τούτο - το πρώτο (όπου ανέβαζα ιστορικά μου κείμενα) είχε μάλλον ατυχή κατάληξη, ήτοι εγκαταλείφθηκε στην τύχη του. Ελπίζω τούτο να τα πάει καλύτερα. Δηλαδή να το πάω γω καλύτερα. Εδώ θα ανεβάζω διάφορα πονήματά μου, κυρίως δημοσιευμένα στην εφημερίδα Νέα Κρήτη, αλλά όχι μόνο. Επίσης, ίσως (αν υπάρχει προσφορά) να ανεβάζω και κείμενα φίλων που ενδιαφέρονται. Το όνομα του ιστολογίου - "νότια φώτα" - είναι ενδεικτικό διάθεσης και προθέσεων. Καλή ανάγνωση, το λοιπόν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)