To Μεγάλο Δούλεμα

Το παρόν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Νέα Κρήτη τις 7/11/11


Δεν πάνε πολλές μέρες από τότε που έγραφα ότι αυτό ακριβώς που δεν έχει ανάγκη η χώρα είναι μια "κυβέρνηση εθνικής ενότητας", μια νέα (ελληνική) "συμμαχία των προθύμων", που θα αναλάβει να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη βουλγαροποίηση της χώρας και τη διάλυση του υπάρχοντος οικονομικού και κοινωνικού ιστού της. Έγραφα ότι θα επρόκειτο για μια εξέλιξη που θα ικανοποιούσε τα μάλα τους Ευρωπαίους "φίλους, εταίρους και δανειστές" μας, αλλά θα αποτελούσε μια δραματική εξέλιξη για τον ελληνικό λαό.
Από τη μέρα που τα έγραφα αυτά, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι, παρότι ήταν λίγες οι μέρες που πέρασαν. Είχαμε τις τρομερές και πρωτοφανείς διαμαρτυρίες του κόσμου την 28η Οκτωβρίου, όταν ο ελληνικός λαός διαδήλωσε - μεταξύ των άλλων - και την αντίθεσή του στο "νέο μνημόνιο" ("κούρεμα" + νέα δανειακή σύμβαση και τα παρελκόμενα μέτρα). Αμέσως μετά, ο πρωθυπουργός, με μια φαινομενικά αψυχολόγητη (αλλά τελικά προφανώς προμελετημένη και προσχεδιασμένη και όχι από την Αθήνα...) κίνηση, έβαλε στο τραπέζι το ζήτημα του δημοψηφίσματος, το οποίο ακολουθήθηκε από τρομερές αντιδράσεις εκ των Μέρκελ-Σαρκοζί και το δραματικό "τράβηγμα αφτιού" στις Κάνες, όπου στην Ελλάδα επιδόθηκε τελεσίγραφο, να αποφασίσει άμεσα αν θέλει ή όχι να βρίσκεται εντός ευρώ. Ακολούθησε το όλο θέατρο του παραλόγου με τις ψήφους εμπιστοσύνης, τις δηλώσεις περί παραίτησης Παπανδρέου και τα σενάρια περί κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Και όλα αυτά, υπό το κράτος του πανικού "βουλιάζει η χώρα - αν δεν πάρουμε τα 8 δισ. χρεωκοπήσαμε - θα μας βγάλουν από το ευρώ - η συντέλεια του κόσμου".
Κάθισα για μια στιγμή και τα σκέφτηκα όλα αυτά και σκέφτηκα το απλό και λογικό: ΓΙΑΤΙ συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί ξαφνικά περάσαμε σε μια τεχνηέντως προκληθείσα πολιτική κρίση, η οποία έφερε στο περιθώριο, και... ακόμη πιο πίσω, τις αντιδράσεις του κόσμου, την ΑΝΤΙΘΕΣΗ του ελληνικού λαού στη νέα επονείδιστη σύμβαση που θα επιβάλει υπερδεκαετή (στην πραγματικότητα, δίχως ημερομηνία λήξης) λιτότητα, πολύ πιο σκληρή απ' ό,τι έχουμε ζήσει έως τα σήμερα;
Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος μέχρι τούδε ήταν ο καλύτερος... πρεσβευτής των Ευρωπαίων και ο άνθρωπος που έβρισκε δίκαιο και σωστό κάθε παράλογα σκληρό και ανάλγητο μέτρο που μας ζητούσαν, ο άνθρωπος που δέχτηκε ΤΑ ΠΑΝΤΑ και δεν απέρριψε ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ, να "βγει εξ αριστερών" στους φίλους και συνεργάτες του της Ευρώπης; Δεν υπάρχει η παραμικρή λογική σε αυτό. Όλα δείχνουν πρότερη συνεννόηση. Όλα δείχνουν ότι οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να "κάψουν το χαρτί Παπανδρέου" (καμένο έτσι κι αλλιώς, καθώς συγκεντρώνει την μήνιν του ελληνικού λαού ως υπεύθυνος της λιτότητας), θεωρώντας ότι πλέον έχει εξαντλήσει τη χρησιμότητά του. Παράλληλα, προκάλεσαν μια πρωτοφανή πολιτική κρίση, την οποία υποδαύλισαν με μια ωμή (αλλά κούφια, στην πραγματικότητα, κάτι που τα ελεγχόμενα μίντια των Αθηνών απέκρυψαν εντέχνως...) απειλή, περί απομάκρυνσης της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την Ε.Ε., ώστε να πάρουν τα φώτα της δημοσιότητας από τους δρόμους, να τα μεταφέρουν στους διαδρόμους της Βουλής και να μετατρέψουν ένα κατεξοχήν κοινωνικό-οικονομικό πρόβλημα σε πρόβλημα... πολιτικών επιλογών.
Οφείλω να βγάλω το καπέλο μου (κι ας μη φοράω...) στους εγκέφαλους που εξύφαναν το σχέδιο αυτό. Κατόρθωσαν να μας βάλουν στο τσεπάκι τους, με τρεις απλές κινήσεις. Ωρυόμασταν όλοι (πλην Λακεδαιμονίων...), μια βδομάδα πριν, για τα άδικα μέτρα, τη συνεχιζόμενη λιτότητα, την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, και σήμερα, το μόνο που συζητάμε είναι να γίνει όσο το δυνατόν ταχύτερα η "κυβέρνηση εθνικής ενότητας" για να... μη χάσουμε την 6η δόση και να μη μας βγάλουν από το ευρώ!
Άθλιοι, πανάθλιοι, οι Ευρωπαίοι φίλοι μας. Αλλά εξόχως αποτελεσματικοί, οφείλω να ομολογήσω. Να δούμε τώρα αν ο ελληνικός λαός τους επιφυλάσσει κάποια έκπληξη ή αν... η παρτίδα κερδήθηκε, οριστικά, από το διεθνές κεφάλαιο και τους υπηρέτες του.